Leku Baten Bila podcastaren lehen denboraldiak amaiera izan du atal berezi batekin. Oraingoan ez da gonbidaturik izan estudioan; mikrofonoaren aurrean Iraia Cambra kazetaria bakarrik eseri da, azken hilabeteetan jasotako testigantzak berrikusi eta ondorioak partekatzeko.

Podcasta galdera batekin abiatu zen: zein da Euskal Herriko emakume musikariek musikaren industrian duten lekua? Lehen denboraldian zehar 14 emakume igaro dira mikrofonoetatik, bakoitzak bere esperientzia, oztopo eta ikuspegia eskainiz.

Talentua badago, baina oztopoak ere bai

Cambraren esanetan, elkarrizketa guztiek ideia bat argi utzi dute: emakumeen talentua ez dago zalantzan. Musikariak, ekoizleak, kudeatzaileak eta sektoreko profesionalak kalitate handikoak direla azpimarratu du, baina askotan bidea ez dela berdina denentzat.

Estereotipoak, ikusgarritasun falta edo aurreiritziak maiz agertu diren gaiak izan dira elkarrizketetan. «Arazoa ez da emakumeak falta direla; askotan espazioa, aukera edo aitortza bera ez dela ematen baizik», azaldu du.

Erreferenteen eta sareen garrantzia

Denboraldian zehar gehien errepikatu den beste gaietako bat erreferenteena izan da. Gonbidatu askok azaldu dute gaztetan emakume gutxi ikusten zituztela oholtzetan edo musikaren industriako bestelako lanpostuetan.

Cambraren ustez, ikusgarritasunak eragin zuzena du belaunaldi berrietan. «Ume batek oholtza gainean emakume bat ikusten badu, berak ere senti dezake bertan egoteko aukera duela».

Era berean, elkarren arteko babes-sareen beharra ere nabarmendu du. Emakumeek sarritan lehia egoeretan kokatzen dituztela salatu dute hainbat gonbidatuk, eta horregatik, sareak, komunitatea eta elkartasuna funtsezko tresnak direla defendatu dute.

Lekua eraikitzen ari dira

Atalaren ondorio nagusia podcastaren izenarekin lotuta iritsi da. Cambraren esanetan, hasieran «galdutako leku baten bila» ari zirela sentitzen bazuen ere, denboraldiak beste ikuspegi batera eraman du. «Agian lekua ez da aurkitzen den zerbait; agian lekua eraikitzen den zerbait da», adierazi du.

Garazi Esnaola, Leire Leturia, Eider Saez edo Maria Amolategiren hitzek ideia hori indartu dutela azaldu du. Emakume askok ez dute helburu zehatz edo behin betiko leku baten bila ari direla sentitzen; aitzitik, beren espazio propioak, seguruak eta kolektiboak sortzen ari direla azpimarratu dute.

Espazio seguru eta feministak

Elkarrizketetan behin eta berriz agertu den beste ideia bat espazio seguruena izan da. Gonbidatu askoren ustez, leku ideal batek berdintasuna, errespetua eta jarrera matxistarik eza bermatu beharko lituzke.

Komunitatearen garrantzia ere azpimarratu dute. Musikan dabiltzan emakume askok azaldu dute pertsonak direla espazioak seguru bihurtzen dituztenak, eta sare sendoak eraikitzea ezinbestekoa dela.

2040ko iruditeria

Atalaren amaieran etorkizunari begiratzeko ariketa proposatu du Cambrak. 2040. urteko musika eszena irudikatu du: jaialdietako kartelak emakumez beterik egotea albiste ez izatea, neska batek bateria jotzea normaltzat hartzea edo estudio bateko ekoizlea emakumea izateak inor ez harritzea.

Halaber, emakume musikariak beren itxuragatik edo janzkeragatik ez, baizik eta konpositore, sortzaile edo profesional gisa aitortuak izatea espero du.

Bere ustez, etorkizun hori ez da berez etorriko. «Borrokak jarraitu behar du eta gure lekua eraikitzen jarraitu behar dugu», adierazi du.

Bigarren denboraldia urtarrilean

Lehen denboraldia amaitu arren, Leku Baten Bila podcastak aurrera egingo du. Cambrak iragarri du urtarrilean itzuliko direla atal berriekin, Euskal Herriko musikaren industrian dabiltzan emakumeen ahotsak eta bizipenak ezagutzen jarraitzeko.

Azken mezua argia izan da: «Lekua ez dizu inork emango; zuk eraiki behar duzu, eta egunero egiten den zerbait da».