Malko taldeak bigarren lana aurkeztu du, ‘Minmugak’, zortzi kantuz osatutako disko trinkoa eta aurrekoa baino kontzeptualagoa. Taldearentzat, ordea, benetako lehen diskoa dela esan daiteke: aurreko lanean abiapuntua ahots eta gitarra akustikoz sortutako kantuak izan baziren, oraingoan hasieratik bertatik kolektiboki landu dituzte ideiak, lokaleko entsegu gelan.

Sormen prozesu aldaketa horrek emaitzan ere eragin du. «Bost garunek batera pentsatzea bat baino hobea da», diote taldekideek. Letrak ozen partekatu, egiturak elkarrekin eraiki eta moldaketak denen artean findu dituzte. Horrek kantuak «kolektiboago» sentiarazi ditu, eta, haien ustez, sendoagoak ere bihurtu.

Disko bat, hasieratik bukaerara entzuteko
‘Minmugak’ ez da singlez osatutako bilduma bat. Kantuak ia etenik gabe lotzen dira, trantsizio leunekin, diskoa osorik entzuteko pentsatua. Hautu estetikoa ez ezik, jarrera bat ere bada: gaur egungo kontsumo azkarraren aurrean, lan osoari balioa emateko apustua.

Entzulea ia zuzeneko esperientzia batera eramaten duen egitura bilatu dute, intentsitate eta dinamika aldaketekin, baina haria eten gabe. Kantu batetik bestera igarotzean, askotan ez dago etenik; giroa eta tonalitatea leunki aldatzen dira, ibilbide bakar baten barruan.

Old school kutsua eta post-hardcore erreferentziak
Musikalki, diskoak 2000ko hamarkadako post-hardcore eta emo doinuetara begiratzen du. Taldeak berak aipatu ditu erreferentzia moduan Viva Belgrado, Basement eta Citizen. Soinu organikoa bilatu dute, ez hain «modernoa», distortsio eta reverb-en bidez zuzeneko jarrera diskora eramanez.

Grabazioa Haritz Harreguy-ren estudioan egin dute, eta esperientzia oso positibotzat jo dute. Ahotsari espazioa utzi diote, urruntasun edo irrati kutsuko efektu puntualekin, baina gehiegizko apaindurarik gabe. Gizonezko ahotsak sartzeko aukera aztertu arren, azkenean bigarren planoan uztea erabaki dute.

Minaren mugan: zuloa, haserrea eta irteera
Diskoari izena ematen dion ‘Minmugak’ kantuan ageri da lanaren ardatza: putzuaren hondora iritsi eta hortik gorantz egiteko beharra. Minaren ertzean egotea, eta muga horrek zer esan nahi duen aztertzea. Orbainak, errua, exijentzia eta norbere buruarekiko talkak zeharkatzen dute diskoa.

‘Hilobiratu’ abestiak maitasun kantuen etapa atzean uzteko keinua egiten du, zulo baterako sarrera modura. ‘Herria lo’ kantuak dimentsio sozialagoa hartzen du, baina eguneroko harremanetan ere irakur daitekeena. ‘Miseriak’, berriz, haserrea eta deskarga bilakatzen ditu, intentsitate handiz, zuzenekoan bereziki exijentea den pieza batean.

Letretan, une batzuetan errua kanpora proiektatzen da; beste batzuetan, barrura begiratzen da. Taldekideek onartu dute denborarekin perspektiba aldatu egin zaiela: hasieran kanpora botatako galderak gaur egun barrurantz ere zuzentzen dituzte.

Lekuz kanpo… edo bere tokian
Post-hardcore eta metal ukituko musika egiteak batzuetan «lekuz kanpo» sentiaraz dezakeela aitortu dute, bereziki adin berekoen artean joera komertzialagoak nagusi direnean. Hala ere, ez dute molde errazagoetara jotzeko tentaziorik izan. «Errazagoa litzateke rap edo pop egitea, agian, baina hau da naturalki ateratzen zaiguna», diote.

Ibilbidea azkarra izan da: urte gutxitan sari garrantzitsu bat irabazi eta Bilbao BBK Live jaialdian jotzera iritsi dira. Hala ere, oinak lurrean mantentzearen garrantzia azpimarratu dute: gaur jaialdi handi batean, bihar gaztetxe batean, jende gutxirekin bada ere.

Formatu fisikoa eta hurrengo pausoak
‘Minmugak’ formatu fisikoan eskuratu daiteke kontzertuetan eta Oñati zein Arrasateko zenbait puntutan. Taldea, bestalde, atseden txiki bat hartzen ari da, azken hilabeteetako erritmo biziaren ondoren. Aurkezpen kontzertua Oñatin egingo dute, eta udaberri eta udararako datak lotzen ari dira.